Geplaatst op 4 Reacties

Maskertje

Elke ochtend sta ik op vol goede voornemens: gezond eten en niet snoepen, veel bewegen, minder lang douchen, me leuk aankleden ook al ben ik gewoon thuis, etc etc.

Wat meestal wel lukt is veel bewegen. Ik wandel graag en doe bijna alles op de fiets. Gezond eten en niet snoepen lukt vaak een tijdje tot ik me er een dag niet aan houd en dan lukt het daarna ook niet meer zo goed, dan is het hek van de dam. Me leuk aankleden doe ik op zich wel, maar na een uur besluit ik altijd te gaan schilderen (of stempelen) en zit ik toch weer in dat vest met verfvlekken wat ik vervolgens vergeet uit te doen. En minder lang douchen, dat vind ik echt lastig want onder de douche heb ik altijd van die goede ideeën, daar denk ik van alles uit.

Mijn nieuwste goede voornemen is afvalvrije doucheproducten gebruiken. Ik had de afgelopen tijd veel last van eczeem, en besloot eens andere zeep en shampoo te proberen. Omdat ik laatst van mijn tante iets van de Lush had gekregen waar ik heel enthousiast over ben, ging ik eens op hun website kijken. Toen de winkels nog open waren vond ik de Lush vooral altijd heel mooi met al die kleuren en het rook er zo heerlijk, maar ik wist nooit precies waar te beginnen. Op de site kon ik alles eens rustig bekijken. Ik bestelde shampoo, conditioner en zeep en zag toen de afdeling gezichtsmaskers. Zou ik dat niet eens moeten gebruiken? Ik ben tenslotte al 43…

Mijn oog viel op een masker dat Beauty Sleep heet. De ingrediënten klonken veelbelovend: lavendel, kokos, oranjebloesem, ananassap (je zou er bijna trek van krijgen). Het filmpje erbij was ook geweldig: een mevrouw smeert het paarse goedje op haar gezicht terwijl ze in bad zit, spoelt het na 10 minuten af en valt meteen heerlijk in slaap. Dat wilde ik ook wel, dus ik bestelde het erbij.

Alles kwam keurig binnen en op een avond kondigde ik na het eten aan dat ik een maskertje op ging doen. (De jongens vonden dat nogal grappig.) Ik smeerde het op mijn gezicht. Het zag er niet zo mooi uit als bij de mevrouw in het filmpje, mijn hoofd zat vol met kleverige schilletjes, pitjes en dingetjes. Het leek meer alsof ik flink door de modder had gereden op een mountainbike. Maar eerlijk is eerlijk, toen ik 10 minuten later de hele boel eraf spoelde voelde mijn huid wel heel erg zacht.

Daarna had ik dus gewoon een kop thee moeten zetten en met een goed boek op tijd mijn bed in moeten gaan om vervolgens heerlijk in slaap te vallen. In plaats daarvan trokken Thad en ik een fles wijn en een zak chips open (terwijl het nog geen weekend was) en keken we tv tot het laat was.

Je begrijpt al met welke goede voornemens ik de ochtend erna opstond…

Geplaatst op 2 Reacties

Schaatsen met hakjes

Gisteren heb ik toch nog geschaatst! Ik was vooraf een beetje bangig, het was zó lang geleden! In 2012 hadden we voor het laatst natuurijs, ik denk dat dat ook de laatste keer was dat ik op het ijs stond. Thad daarentegen schaatst elke week en gisteren was voor hem al dag vier op de ijzers. Hij was deze dagen helemaal in zijn element, hij gaf nog net geen licht.

Onze voorbereiding was dan ook compleet anders. Ik trok een maillot aan onder mijn oude spijkerbroek en pakte mijn schaatsen, wanten en muts. Klaar om te gaan was ik. Maar zo werkt het niet bij de prof. Er moesten tapejes geplakt en een kleine rugtas werd zorgvuldig ingericht. Water, ontbijtkoek, contant geld, zakdoekjes, een droge broek en droge sokken, zipzakjes voor de telefoons… Ten slotte ging hij op zoek naar een fluitje. Jongste zoon had het reddingssetje met de priem en het touw al meegekregen, dus wij zouden heel hard fluiten als we in een wak zouden belanden en dan hopen op hulp.

Het was heerlijk! Wat een vrijheid! Ik was weer eens dankbaar voor mijn Noord-Hollandse opvoeding: schaatsen zodra je kon lopen, eindeloos krabbelen op het slootje aan de overkant en daarna op les om zo snel mogelijk de kanalen te kunnen beschaatsen. Elke winter reden mijn broertje en ik zo ongeveer alle officiële tochten met mijn moeder. Eindeloos lang op Friese doorlopers, met van die oranje linten eraan. Pas als je de techniek goed genoeg beheerste kreeg je noren.

Ik weet niet meer hoe oud ik was toen ik mijn noren kreeg, wel weet ik dat ik de laatste jaren flink baalde van die Friese doorlopers. Ik vond ze zó kinderachtig! Er waren meisjes in mijn klas met witte kunstschaatsen met hakjes en daar was ik stiekem wel een beetje jaloers op. Hoe elegant! Maar kunstschaatsen zaten er voor mij niet in, die waren niet voor het grote werk.

Mijn moeder deed dat wel stoer vroeger. Dwars door het winterweer karde ze met ons naar al die startpunten van de tochten, waar je je auto in de gladdigheid ergens in de berm moest planten. Op het ijs was ze voorzichtig met ons, maar ze deed nooit bang. Vaak gingen we met mijn moeders vriendin Ans en haar kinderen, met wie wij weer bevriend waren. Dat was gezellig. Onderweg aten we bevroren Marsen bij koek en zopies en na afloop kregen we warme chocomel. We schreven ons altijd in voor de medaille, die vaak weken later met de post kwam, als er allang geen ijs meer lag. Ook de stempelkaarten bewaarde ik.

Gisteren moest ik daar allemaal weer aan denken. Mooie herinneringen en blij dat ik heb leren schaatsen. Want schaatsen is als fietsen, je verleert het niet echt. Het fluitje hadden we gelukkig niet nodig. En af en toe keek ik, net als vroeger, verlangend naar die witte elegante kunstschaatsen met hakjes die we voorbijreden. Die vind ik eigenlijk nog steeds het allermooist…

Geplaatst op Geef een reactie

Maandag (2)

Vorige week maandag, de dag dat ik van mijn fiets viel, was een bijzondere dag in vele opzichten. Bedankt trouwens voor alle bezorgde berichtjes die ik kreeg. Het gaat heel goed hoor, maar het is voor iedereen maar beter dat het sneeuwt en dat het geen bikiniweer is, want ik ben helemaal paars inmiddels.

Na de val vertrok ik naar Den Bosch om de vrouw van Thads vader te bezoeken. Ik wilde daar eerst nog bloemen kopen, maar dat bleek nog niet zo makkelijk. Ik zag maar één bloemist en die was dicht. Verder ook nergens een stalletje. Toen ik langs een kaaswinkel liep besloot ik daar maar een flesje wijn te kopen. Ik vond een witte met een mooi etiket.

Het meisje van de winkel was nog bezig met een klant. Maar ik kende haar! Waar kende ik haar van? Ze was zo vertrouwd en ik wist ook zeker dat ik haar heel erg aardig vond want ik was echt blij om haar te zien.

Toen ik aan de beurt was zag ik dat ze mij niet direct herkende. Maar ik wist het zéker! Dus ik zei: ‘Ik weet echt zeker dat ik je ken, maar ik heb geen idee waarvan!’ Het meisje lachte en zei: ‘ik denk dat je me kent van Boer zoekt vrouw.’

Ze legde uit wie ze was en bij welke boer ze logeerde en inderdaad, daar kende ik haar dus van. Ik verontschuldigde me, voelde me opgelaten, maar ze vond het helemaal niet erg. Ze was heel aardig, dat klopte dus met mijn herinnering. We kletsten nog even en ik vertrok. Ik moest wel lachen. Wat een gestuntel vandaag, en het was nog geen 11.00 uur. Dat beloofde wat.

Bij de vrouw van Thads vader was er thee, taart en gezelligheid en we maakten een grote wandeling om de stad en lunchten na afloop nog bij haar. Het was fijn om elkaar weer even te kunnen zien.

‘s Avonds vertelde ik alles aan Thad en de kinderen. De kinderen bescheurden zich! Dat is typisch iets voor jou mam, dat soort dingen heb jij altijd! Ik kon het alleen maar beamen. Dit soort dingen heb ik inderdaad altijd. Maar saai is het in ieder geval nooit.

Geplaatst op Geef een reactie

Maandag (1)

Het leek of de gladheid wel meeviel, dus ik trapte stevig door, me verbazend over al het getuttebel van andere weggebruikers. Maar in de bocht bij de fietsenmaker voelde ik mijn fiets onder me wegglijden. Ik wist dat ik ging vallen, dat er niets aan te doen was, dat moment leek eindeloos te duren. Ik kon me alleen zo goed mogelijk proberen op te vangen. Even later lag ik uitgestrekt op straat. Mijn fiets aan de kant, mijn mandje aan de overkant en mijn tas ergens midden op de weg. Het liefst was ik even zo blijven liggen, maar ik had een auto zien aankomen, dus ik keek snel op.

Twee zwarte vlaggetjes stonden er op de zwarte auto die voor me was gestopt. Ik lag languit voor een begrafenisauto. Wat gênant. Snel stond ik op, ik voelde nergens pijn. De bestuurder was uitgestapt en vroeg hoe het ging. Tevreden constateerde hij dat ik soepeltjes was opgestaan. ‘Wist je niet dat het glad was?’ vroeg hij.

‘Sorry dat ik u ophoud,’ zei ik. (Ja, dat zei ik echt… Het zal de schok zijn geweest.) Ik checkte of er een misschien stoet achter zijn auto aan kwam, maar er was niemand te bekennen. Ik herkende zijn stem ergens van. Snel raapte ik alles bij elkaar. Verzekerde hem ervan dat het goed ging en vertelde dat ik sowieso op weg was naar de fysio, die zou me wel repareren. Hij reed weg en ik zag dat er helemaal geen kist in de auto stond. Dat kon natuurlijk ook, had ik even niet bedacht. Ik merkte dat ik teveel trilde om meteen te kunnen fietsen en kwam even rustig bij.

Iets te laat kwam ik bij de fysio. Een nieuwe jongen is het, heel kundig en ontzettend aardig. Jong nog. Hij vroeg hoe het ging met mijn schouders en armen. Ik dacht na en voelde mijn knie, elleboog en enkel pijnlijk kloppen. Zag mezelf daar staan in mijn natte, bemodderde spijkerbroek. Met mijn schouders ging het wel goed. Beetje last, maar niks vergeleken bij de rest van mijn lijf.

Hij manipuleerde, prikte naalden en masseerde. Hoe langer ik daar lag, hoe meer de pijn van de val opkwam. En na afloop deed alles zeer, ook mijn schouders. Ik bedankte hem hartelijk (hij is namelijk echt heel goed).

Als een tuttebel reed ik terug naar huis. Af en toe liep ik een stukje, bijvoorbeeld bij het bochtje bij de fietsenmaker. Ik realiseerde me ook opeens waarvan ik de man zijn stem had herkend. Hij is een vaste klant van de winkel waar ik werk. Zou hij mij ook herkend hebben?

PS Deze huisjes zag ik zaterdag op een fietstochtje naar Utrecht. Hebben niks met het verhaaltje te maken maar ik vond het wel gezellig staan.

Geplaatst op Geef een reactie

Ondertussen in Breukelen

Het is een beetje stil met schrijfsels de afgelopen tijd. Ik ben vooral aan het schilderen. Nieuwe technieken aan het leren in online cursussen en aan het kijken hoe ik deze technieken in mijn eigen werk kan toepassen. Ik geniet ervan. Niet alleen van de schildertips en de vele creatieve uren die ik op deze manier doorbreng, ook van de inspiratie die je erbij krijgt. De docente van de cursus waar ik nu mee bezig ben houdt bijvoorbeeld heel erg van Matisse, Hockney en Sempé. Ze laat dan werk van hen zien dat haar inspireert, en gunt je ook een kijkje in haar eigen schetsboeken. En die zijn geweldig! Vaak haal ik mijn kunstboeken ‘s avonds uit de kast en dan kijk ik er weer met andere ogen naar. Het maakt het gemis van de musea een beetje goed. Wat is het fijn om te kunnen leren en groeien!

Gisteren schilderde ik Gunterstein met gouache. Al een tijdje werk ik daar het liefste mee. Bijna al mijn kaarten zijn ermee geschilderd (op de Breukelen-serie na). Het is dekkende verf die mat opdroogt maar die ook te verdunnen is met water en dan aquarellerig is. Je kunt er laag over laag mee werken. Ik vind het heerlijk spul. Echt verf waarmee je lekker kunt knallen en waarvan je vieze handen krijgt. Ik loop dus elke dag in een oud vest rond met allemaal verfvlekken aan de onderkant van de rechtermouw. Het is mijn lievelingsvest.

Gunterstein had ik nog nooit geschilderd. Zodra je vanuit ons dorp de Vechtbrug over gaat zie je het. Het is het derde Gunterstein. In 1680 kocht Magdalena Poulle de ruïne van het tweede Gunterstein en liet er dit huis met buitenplaats bouwen. Ze was een internationaal bekende plantenverzamelaar en had zelfs verwarmde kassen in de tuin, wat heel bijzonder was toen. Dat is toch leuk om een beetje over te dagdromen als je erlangs loopt? Over hoe dat toen was?

Een groot deel van de buitenplaats is opengesteld om te wandelen, ons dichtstbijzijnde bos. Bij de biologische boer op het landgoed kun je terecht voor o.a. vlees, melk, kaas, groenten en bloemen. Het is een stukje Breukelen dat me dierbaar is. Ik ben blij met mijn illustratie, anders dan ik normaal schilder, zonder witte achtergrond. Hij geeft goed weer hoe deze plek voor mij voelt. Misschien wordt het eens tijd voor een nieuwe kaartenserie van Breukelen…

Geplaatst op Geef een reactie

Het leven als een huismus

Als ik het journaal kijk is er weleens zo’n moment dat ik alles opeens van een afstand zie. Dan zie ik ons zitten voor die televisie waar al dat coronanieuws uit komt. En dan kan ik bijna niet geloven dat het allemaal echt zo is. Er waart een gevaarlijk virus rond, we houden angstvallig afstand van iedereen, de kinderen gaan niet naar school, de winkels zijn dicht (ook de winkel waar ik werk…) en waarschijnlijk komt er een avondklok.

Ken je dat gevoel, dat je opeens denkt: dit kan toch allemaal niet echt waar zijn? Gebeurt dit echt?

De Sanne van januari 2020 zou het niet geloofd hebben. Die had geen idee. Die ging die maand nog uit eten met de hele familie omdat haar ouders 70 werden. In februari zat ze zelfs nog met een vriendin bij het Nationaal Ballet. En van tevoren neusde ze uitgebreid rond bij boekhandel Scheltema, en schreef ze wat in haar dagboek in een koffietentje bij een cappuccino in een echt kopje.

Het lijkt een ander leven.

Nu, een jaar later, leef ik meer bij de dag dan ooit. Een vrijwel lege agenda, heel veel wandelingen, nóg meer tekeningen. Het huis lekker schoon, de mannen de hele dag om me heen. Elke dag hoop ik dat de besmettingscijfers omlaag gaan, en dat we de Britse variant in toom kunnen houden. Ik ben blij met de strengere maatregelen, niet dat het leuk is, maar de noodzaak is overduidelijk.

We zitten er midden in en ik leef ermee en wen er zelfs aan. Geniet van de kleine dingen die wel kunnen. Realiseer me dat wij eigenlijk niets te klagen hebben met een fijn huis, een lief gezin, onze gezondheid en genoeg te eten. Dat kun je niet echt crisis noemen toch? Laatst met het wandelen kwam ik iemand tegen en die zei bij wijze van groet: ‘Hou vol!’ Heel lief bedoeld, maar eigenlijk schaam ik me dan een beetje. Dan denk ik aan de vele mensen die eenzaam zijn, ziek zijn of zieke familie hebben, of flinke geldzorgen.

Voor ons is dat ‘volhouden’ dan toch een kleine moeite?

Geplaatst op 2 Reacties

Wat er toe doet

2020 was een bewogen jaar. Ik wilde er eerder al iets over schrijven maar kwam er niet zo goed uit. De afgelopen maanden dacht ik weleens: ik zal blij zijn als dit jaar voorbij is. Maar hoe meer het einde naderde hoe minder ik dat zo voelde.

Dat een jaar ingewikkeld is en soms verdrietig, betekent nog niet dat het niet waardevol is. En het was zeker niet alleen maar ingewikkeld en verdrietig, er gebeurden ook veel mooie dingen.

Als iemand me van tevoren verteld had dat de kinderen een half jaar lang thuis zouden zijn van school, en daarna ook nog regelmatig, mijn man vanaf half maart het hele jaar thuis zou werken, ik vrijwel niet met de trein zou mogen reizen en amper ergens heen zou kunnen, zou ik hebben gedacht dat ik helemaal gek zou worden van het dicht op elkaar zitten. Dat ik dat niet vol zou houden. Ik ben juist iemand die ook veel tijd alleen moet doorbrengen om zich goed te voelen.

Maar eigenlijk is het heel goed gegaan. En was het ook bijzonder. Waar de kinderen voor corona behoorlijk hun eigen gang gingen waren ze nu zomaar veel meer thuis en kon ik vaker tijd met ze doorbrengen. Natuurlijk verlang ik ernaar om gewoon weer eens alleen thuis te zijn, maar deze tijd heeft me juist ook laten zien hoe goed we het met elkaar hebben. Ik vind het bewonderenswaardig hoe de jongens ermee omgaan. Ze zijn op een leeftijd (14 en 15) dat vrienden en gezelligheid het allerbelangrijkst zijn. Maar ze klagen eigenlijk nooit, zitten goed in hun vel en maken er het beste van. En mijn man, die al die maanden fulltime op de overloop van de zolder zit te werken, is eigenlijk ook heel tevreden.

Sanne Schildert is in dit tweede jaar voorzichtig gaan bloeien. Onder de streep staan voor het eerst meer opbrengsten dan uitgaven. Ik mocht mooie opdrachten doen en verkocht meer dan duizend(!) ansichtkaarten. En het leukste: ik kreeg ontzettend veel warme, persoonlijke en ontroerende reacties op mijn blogberichten. Super blij en trots voel ik me. Ik kan jullie niet genoeg bedanken voor jullie vertrouwen, aanmoediging en enthousiasme.

Rust in de agenda zorgde ervoor dat ik meer gewandeld heb dan ooit. In de weekenden samen met mijn man, doordeweeks met lieve vriendinnen. Dat je op een vrije dag kunt kiezen wat je gaat doen en niet alles al gepland is voelt nog steeds als een luxe. En soms ook wat saai, want natuurlijk zijn er dingen die ik mis.

Maar we zijn gezond. En er is geen jaar geweest dat ik daar zo dankbaar voor ben geweest als afgelopen jaar. We moesten verdrietig genoeg ook afscheid nemen van veel mensen, in december nog overleed plotseling een dierbare vriend van me. 2020 leerde me weer eens goed wat er echt toe doet.

En nu is het 2021. Alles ligt nog open. Ik ga volgende week nieuwe plannen maken voor Sanne Schildert. En beginnen met een waanzinnig leuke creatieve online cursus. Ik verheug me, en hoop tegelijkertijd een beetje van de rust van afgelopen jaar in de agenda vast te houden. Ik wens jullie allemaal een gezond, gelukkig, creatief en liefdevol nieuw jaar! Zorg goed voor jezelf, wees lief voor anderen en maak er wat moois van!

Geplaatst op Geef een reactie

Lichtjes

Deze maakte ik voor haar

Het was een mooi weekend. Vrijdag ging ik op de thee bij een vriendin. Het was 11 december, de datum die we weken geleden afspraken om elkaar een kerstpakket te geven. Omdat ik alles op de fiets doe had ik haar pakket in een roze fleecedekentje met rode aardbeien gewikkeld tegen het gehobbel in mijn rieten fietsmand. Het zag er nogal koddig uit denk ik, maar dat geeft niet, als je 43 bent sta je daar allang boven. Ik vond het eigenlijk best spannend om het haar te geven, vooral vanwege het zelfgemaakte cadeau wat er ook in zat. Zou ze het wel mooi vinden?

Twintig minuten later zaten we bij een kop thee onze cadeautjes uit te pakken. Ik kreeg van haar een prachtige zelfgemaakte hertjesknuffel, echt ongelooflijk mooi. Met een jurkje met bloemetjes en twee zakjes erop en met paarse laarsjes met geborduurde bloemetjes. Zoiets voelt als een schat, dat ze dat helemaal voor mij gemaakt heeft! Verder kreeg ik o.a. lekkere thee, lavendelzeep, een mooi blikje met fudge, Rituals douchegel en bodylotion. Allemaal leuk! Wat een verwennerij! Gelukkig was ze ook blij met mijn pakket.

Thuisgekomen ruimde ik meteen de kast op om het hertje een mooie plek te geven achter het glas. Daarna sloeg ik aan het bakken. Ik bakte maar liefst drie taarten dit weekend. De jongste werd 14 en we kregen uiteraard amper bezoek, maar wel hadden we de paar mensen die kwamen over het hele weekend gespreid. En dan zet je toch niet een half opgegeten taart op tafel bij nieuw bezoek vond ik. Bovendien lusten alle mannen hier bij elk bezoek wel weer opnieuw een stuk taart, dus het ging er hard doorheen. Het was gezellig en de jongste voelde zich echt jarig. natuurlijk aten we ‘s avonds pizza om het feest compleet te maken.

Zondagmiddag tuigden we de boom op. De kinderen hadden geen tijd, die moesten leren voor de toetsweek. Bovendien gruwelen ze van onze kerstspullen. Veel liever zouden ze een boom in één of twee tinten versierd zien. Wij genieten echter elk jaar van alle herinneringen die weer uit de dozen tevoorschijn komen. Toen de kunstboom eindelijk weer in elkaar zat ontdekten we dat de lampjes kapot waren… De man sjeesde even naar de Marskramer en vond daar nog een lang snoer. Het bleek op acht manieren te kunnen branden. Van gekmakend geknipper tot een slowmotion-versie. Maar het kon gelukkig ook gewoon normaal aan, dus dat kozen we.

Eind van de middag zag het huis er helemaal gezellig uit. Sterren voor de ramen, krans op de deur, boom opgetuigd. De kinderen kwamen naar beneden. Zoals verwacht vonden ze het helemaal niks. Hoewel, toen de jongste de acht standen van de lichtjes ontdekte gingen zijn ogen opeens glimmen!

Geplaatst op Geef een reactie

Woensdag

Vorige week zaterdag was een goede vriendin bij me op de koffie. Ze vertelde over de halsbandparkieten in haar tuin. Ik zie ze hier in Stichtse Vecht ook wel eens, heel hoog in de bomen, maar in mijn tuin had ik ze nog nooit gehad.

Woensdagochtend dronk ik een kop koffie op de bank. Er klonk een schreeuw, ik keek naar buiten, en daar zat een knalgroene halsbandparkiet van onze pinda’s te eten! Nou ja! Ik maakte een foto en appte mijn vriendin erover. Bijzonder vond ik het. Ik heb hem ook niet meer teruggezien daarna.

Vrijdag kwam het verdrietige nieuws dat een lieve vriend plotseling is overleden. Een oud-collega met wie ik elk jaar nog een dagje op stap ging. We dronken dan koffie, praatten bij, bezochten een museum, lunchten in het museum en praatten verder, maakten het museum af en we winkelden nog wat. Als we in Haarlem waren dronken we nog even thee bij hem thuis, waar het verzorgd en gezellig was. Met sommige mensen voegt het vanzelf en kun je met gemak een hele dag doorbrengen. Met hem was dat zo. Het is niet te geloven dat ik hem nooit meer zal zien.

Vrijdagmiddag en de hele zaterdag werkte ik in de decemberdrukte, dat gaf afleiding. Zaterdag kocht ik na mijn werk nog gauw twee witte rozen. Eén ervan zette ik op het kastje waar ik altijd kaarsjes brand. De andere zou ik zondag meenemen als ik afscheid van hem ging nemen.

Steeds probeerde ik te bedenken wat ik woensdag deed op de dag dat hij overleed. Ik was in alle vroegte naar de Action geweest, om drukte te vermijden, en had verder wat klusjes gedaan en wat aan Sanne Schildert gewerkt. De jongste nog even geholpen met Duits. Een heel gewone dag leek het, maar ondertussen was hij die dag dus overleden.

Zondag reden we naar het uitvaartcentrum. Ik legde de roos bij hem neer en nam afscheid. Dankbaar dat dat wel mogelijk was in coronatijd. In de namiddag vierden we Sinterklaas, het was heel gezellig. Mooie en grappige gedichten en leuke cadeautjes. Een tafel vol hapjes. Voor het eerst in tijden waren we weer met mijn ouders samen, weliswaar op afstand, met de ventilatieroosters open en de afzuigkap aan. Ik had het gemist en het was fijn.

Vannacht werd ik wakker, en opeens schoot het me te binnen. Woensdag was helemaal geen gewone dag. Woensdag was de dag dat die halsbandparkiet opeens in onze tuin zat. Op de een of andere manier troostte me dat.

Geplaatst op Geef een reactie

Het roze huisje

Het roze huisje in Leiden, daar moest ik maandag natuurlijk even langs. Want het liefst zou ik uiteraard ook in zo’n roze huisje wonen, met stokrozen tegen de gevel en bloembakken vol geraniums onder de ramen. En in de winter zou ik het huisje met lampjes versieren en schaatsen op het grachtje voor mijn deur. Ik zou een abonnement op de hortus nemen (die is om de hoek!) en de namen van alle planten daar uit mijn hoofd leren.

Ik stond stil om een foto te maken. Het was een koude dag en ik rook speculaas. De geur kwam van het bakkertje aan de overkant. Daar zou ik dus ‘s ochtends vers brood kunnen halen! Zou ik een luie stoel om in te lezen bij het raam zetten of juist een bureautje om aan te tekenen? Ik zou wel heel veel spullen weg moeten gooien, het is echt een heel klein huisje. Niet een huisje waar je met een heel gezin kunt wonen, maar daar dacht ik expres maar even niet aan. Het is gewoon te leuk om af en toe even weg te dromen en te fantaseren.

Het is het meest gefotografeerde huisje van Leiden. Er zullen vast meer mensen bij wegdromen dus. Ik las op internet dat dit deel van de stad in de middeleeuwen Billenburch werd genoemd, het was de rosse buurt. Het roze huisje was toen een bordeel. De dames die er werkten werden ‘haasjes’ genoemd en de bordeelhoudster stond bekend als het ‘groene haasje’, de Groenhazengracht is naar haar vernoemd. Inmiddels is het een heel beschaafd stukje van het centrum geworden.

In 2018 heeft het huisje even te koop gestaan en je kunt de foto’s die toen op Funda stonden nog steeds bekijken. Ondertussen heb ik het helemaal ingericht dus, dat begrijp je.