Geplaatst op 4 Reacties

Beroofd

Op woensdag ging ik alleen op pad in Barcelona. De jongens waren naar Camp Nou – niets voor mij – ik ging naar het Miró-museum! Het ligt op de Montjuïc, met een prachtig uitzicht over de stad. Ik voelde me zelfverzekerd en blij terwijl ik lopend en met de metro de stad doorkruiste. In mijn eentje in een grote buitenlandse stad rondlopen geeft me echt een gevoel van vrijheid.

Het museum was geweldig. Eigenlijk kende ik Miró nog helemaal niet zo goed, maar via een QR-code kreeg ik gelukkig veel informatie waardoor ik zijn schilderijen beter kon begrijpen. Ook waren er foto’s, brieven en notities van hem tentoongesteld, precies zoals ik het graag heb. Na afloop zat ik dan ook helemaal tevreden met koffie en een broodje kaas op de binnenplaats van het museum en kocht ik in de boekwinkel als kers op de taart de museumgids waarin alle werken staan die ik heb gezien.

Ik besloot nog even op de Montjuïc te blijven, het was er zo mooi. Naast het museum lag een klein parkje waar ik doorheen wandelde. Er was bijna niemand. Het was er lieflijk, het uitzicht prachtig en de halsbandparkieten vlogen krijsend rond. Opeens voelde ik iets op mijn hoofd vallen, tastte ernaar. Jakkes, vogelpoep! Ik zat helemaal onder de zwarte klodders. Een Aziatisch uitziend echtpaar dat toevallig in de buurt was begreep al snel wat er gebeurd was en gebaarde me te wachten. De vrouw toverde zakdoekjes en een flesje water uit haar tas en ze begonnen me grondig schoon te boenen. Het was wat ongemakkelijk, ze poetsten me over mijn hele lichaam en waren erg dichtbij, maar ik was ze dankbaar voor hun hulp.

Daarna besloot ik mijn hoogtevrees te overwinnen en met de kabelbaan naar de top van de Montjuïc te gaan. Adembenemend mooi! Ik wandelde langs de burcht, keek uit over de grote haven en de turquoise zee en liep de berg via de andere kant weer af. Ook bezocht ik de botanische tuin, waar ik tot mijn grote geluk voor het eerst een hop in het wild zag.

Op de terugweg naar huis besloot ik een halte verder te reizen om te kijken of ik in het winkelcentrum een nieuwe trui kon kopen. De trui die ik droeg het was mijn enige warmere en hij zat ónder de vogelpoep die ik er met water bij een toilet bepaald niet uit had gekregen. In het winkelcentrum voelde ik opeens dat mijn dierbare gouden kettinkje weg was, mijn nek was zo kaal. En het duurde nog best lang voordat ik kon geloven wie het gestolen hadden.

Ondertussen vonden we op internet dat het een bekende zakkenrollerstruc is, de vogelpoeptruc. Het was verf, geen vogelpoep en geen vogel zou denk ik ook in één keer zoveel poep kunnen produceren… mijn haren, trui, rugtas, rok en schoenen zaten onder. Ik had mazzel dat ze alleen mijn ketting hadden, gelukkig had ik de rest van mijn spullen goed weggeborgen en vonden ze niets in het voorvak van mijn rugtas, dat ze wel open hadden gekregen. (Ik dacht eerder die dag dat ik het blijkbaar per ongeluk open had laten staan.)

Ik besloot dat het allemaal wel meeviel. Noemde het zelfs een zeer vriendelijke beroving. Maar ‘s nachts kreeg ik nachtmerries en werd ik alsnog bang. Bang voor wat had kunnen gebeuren, ik was er met ze alleen, ze stopten denk ik omdat er toen iemand aan kwam lopen. Wat als het langer geduurd had? Hadden ze dan ook mijn paspoort, pasjes en telefoon kunnen stelen? Ik voelde me vies omdat ze me overal hadden aangeraakt terwijl ik ze vertrouwde. Dom omdat dit mij overkomen was en bijna iedereen reageerde met dezelfde woorden: Dat weet je in Barcelona, daar staat die stad bekend om. Alsof het daardoor mijn eigen stomme schuld was.

‘Nou mam,’ zei de oudste, ‘wij laten jou dus nooit meer alleen op pad gaan in de vakantie.’

4 gedachten over “Beroofd

  1. Ach lieve Sanne, dat was vooral een akelig avontuur na zo’n fijn museumbezoek!
    Je ben NIET schuldig dat je in die truc gestonken bent, al snappen we allemaal dat dat wel zo voelt.
    In mijn ogen bevestigt het alleen maar dat je een mooi mens bent, je gaat uit van het goede en dat maakt jou bijzonder. Ik weet zeker, dat die houding je meer schoonheid dan ellende zal bezorgen.
    Hopelijk wandel je gauw weer vol vertrouwen door het leven, dat staat je zo goed.

    1. Ach wat ontzettend lief, dankjewel. Zo wil ik ook liever in het leven blijven staan! 🙂 Ik denk trouwens dat jij het museum ook geweldig zou hebben gevonden. En de natuur er omheen ook.

  2. Joh. Wat naar. Ja, we zijn goed van vertrouwen — omdat we zelf nooit op het idee zouden komen om zoiets te doen. Jij bent gewoon een eerlijk, sympathiek iemand en zij niet. Hopelijk heeft je vertrouwen in de mensheid geen al te grote deuk opgelopen. Liefs!

    1. Toen de agent vertelde hoe ik in Barcelona zou moeten denken (niemand vertrouwen, geen hulp aanbieden, geen hulp aannemen, geen oogcontact maken, iedereen die zich ietwat afwijkend gedraagt als verdacht beschouwen) leek dat niet helemaal aan te sluiten bij wie ik ben en wil zijn. Stel je voor dat we ons allemaal zo zouden gedragen! Dan worden steden hele nare plekken… Nee hoor, heel klein deukje, ik denk namelijk dat zij dit ook niet zomaar doen, echt gelukkig zul je er niet van worden lijkt me.

Laat je een berichtje achter?