Geplaatst op Geef een reactie

Het leven als een huismus

Als ik het journaal kijk is er weleens zo’n moment dat ik alles opeens van een afstand zie. Dan zie ik ons zitten voor die televisie waar al dat coronanieuws uit komt. En dan kan ik bijna niet geloven dat het allemaal echt zo is. Er waart een gevaarlijk virus rond, we houden angstvallig afstand van iedereen, de kinderen gaan niet naar school, de winkels zijn dicht (ook de winkel waar ik werk…) en waarschijnlijk komt er een avondklok.

Ken je dat gevoel, dat je opeens denkt: dit kan toch allemaal niet echt waar zijn? Gebeurt dit echt?

De Sanne van januari 2020 zou het niet geloofd hebben. Die had geen idee. Die ging die maand nog uit eten met de hele familie omdat haar ouders 70 werden. In februari zat ze zelfs nog met een vriendin bij het Nationaal Ballet. En van tevoren neusde ze uitgebreid rond bij boekhandel Scheltema, en schreef ze wat in haar dagboek in een koffietentje bij een cappuccino in een echt kopje.

Het lijkt een ander leven.

Nu, een jaar later, leef ik meer bij de dag dan ooit. Een vrijwel lege agenda, heel veel wandelingen, nóg meer tekeningen. Het huis lekker schoon, de mannen de hele dag om me heen. Elke dag hoop ik dat de besmettingscijfers omlaag gaan, en dat we de Britse variant in toom kunnen houden. Ik ben blij met de strengere maatregelen, niet dat het leuk is, maar de noodzaak is overduidelijk.

We zitten er midden in en ik leef ermee en wen er zelfs aan. Geniet van de kleine dingen die wel kunnen. Realiseer me dat wij eigenlijk niets te klagen hebben met een fijn huis, een lief gezin, onze gezondheid en genoeg te eten. Dat kun je niet echt crisis noemen toch? Laatst met het wandelen kwam ik iemand tegen en die zei bij wijze van groet: ‘Hou vol!’ Heel lief bedoeld, maar eigenlijk schaam ik me dan een beetje. Dan denk ik aan de vele mensen die eenzaam zijn, ziek zijn of zieke familie hebben, of flinke geldzorgen.

Voor ons is dat ‘volhouden’ dan toch een kleine moeite?

Geplaatst op Geef een reactie

Wat er toe doet

2020 was een bewogen jaar. Ik wilde er eerder al iets over schrijven maar kwam er niet zo goed uit. De afgelopen maanden dacht ik weleens: ik zal blij zijn als dit jaar voorbij is. Maar hoe meer het einde naderde hoe minder ik dat zo voelde.

Dat een jaar ingewikkeld is en soms verdrietig, betekent nog niet dat het niet waardevol is. En het was zeker niet alleen maar ingewikkeld en verdrietig, er gebeurden ook veel mooie dingen.

Als iemand me van tevoren verteld had dat de kinderen een half jaar lang thuis zouden zijn van school, en daarna ook nog regelmatig, mijn man vanaf half maart het hele jaar thuis zou werken, ik vrijwel niet met de trein zou mogen reizen en amper ergens heen zou kunnen, zou ik hebben gedacht dat ik helemaal gek zou worden van het dicht op elkaar zitten. Dat ik dat niet vol zou houden. Ik ben juist iemand die ook veel tijd alleen moet doorbrengen om zich goed te voelen.

Maar eigenlijk is het heel goed gegaan. En was het ook bijzonder. Waar de kinderen voor corona behoorlijk hun eigen gang gingen waren ze nu zomaar veel meer thuis en kon ik vaker tijd met ze doorbrengen. Natuurlijk verlang ik ernaar om gewoon weer eens alleen thuis te zijn, maar deze tijd heeft me juist ook laten zien hoe goed we het met elkaar hebben. Ik vind het bewonderenswaardig hoe de jongens ermee omgaan. Ze zijn op een leeftijd (14 en 15) dat vrienden en gezelligheid het allerbelangrijkst zijn. Maar ze klagen eigenlijk nooit, zitten goed in hun vel en maken er het beste van. En mijn man, die al die maanden fulltime op de overloop van de zolder zit te werken, is eigenlijk ook heel tevreden.

Sanne Schildert is in dit tweede jaar voorzichtig gaan bloeien. Onder de streep staan voor het eerst meer opbrengsten dan uitgaven. Ik mocht mooie opdrachten doen en verkocht meer dan duizend(!) ansichtkaarten. En het leukste: ik kreeg ontzettend veel warme, persoonlijke en ontroerende reacties op mijn blogberichten. Super blij en trots voel ik me. Ik kan jullie niet genoeg bedanken voor jullie vertrouwen, aanmoediging en enthousiasme.

Rust in de agenda zorgde ervoor dat ik meer gewandeld heb dan ooit. In de weekenden samen met mijn man, doordeweeks met lieve vriendinnen. Dat je op een vrije dag kunt kiezen wat je gaat doen en niet alles al gepland is voelt nog steeds als een luxe. En soms ook wat saai, want natuurlijk zijn er dingen die ik mis.

Maar we zijn gezond. En er is geen jaar geweest dat ik daar zo dankbaar voor ben geweest als afgelopen jaar. We moesten verdrietig genoeg ook afscheid nemen van veel mensen, in december nog overleed plotseling een dierbare vriend van me. 2020 leerde me weer eens goed wat er echt toe doet.

En nu is het 2021. Alles ligt nog open. Ik ga volgende week nieuwe plannen maken voor Sanne Schildert. En beginnen met een waanzinnig leuke creatieve online cursus. Ik verheug me, en hoop tegelijkertijd een beetje van de rust van afgelopen jaar in de agenda vast te houden. Ik wens jullie allemaal een gezond, gelukkig, creatief en liefdevol nieuw jaar! Zorg goed voor jezelf, wees lief voor anderen en maak er wat moois van!

Geplaatst op Geef een reactie

Lichtjes

Deze maakte ik voor haar

Het was een mooi weekend. Vrijdag ging ik op de thee bij een vriendin. Het was 11 december, de datum die we weken geleden afspraken om elkaar een kerstpakket te geven. Omdat ik alles op de fiets doe had ik haar pakket in een roze fleecedekentje met rode aardbeien gewikkeld tegen het gehobbel in mijn rieten fietsmand. Het zag er nogal koddig uit denk ik, maar dat geeft niet, als je 43 bent sta je daar allang boven. Ik vond het eigenlijk best spannend om het haar te geven, vooral vanwege het zelfgemaakte cadeau wat er ook in zat. Zou ze het wel mooi vinden?

Twintig minuten later zaten we bij een kop thee onze cadeautjes uit te pakken. Ik kreeg van haar een prachtige zelfgemaakte hertjesknuffel, echt ongelooflijk mooi. Met een jurkje met bloemetjes en twee zakjes erop en met paarse laarsjes met geborduurde bloemetjes. Zoiets voelt als een schat, dat ze dat helemaal voor mij gemaakt heeft! Verder kreeg ik o.a. lekkere thee, lavendelzeep, een mooi blikje met fudge, Rituals douchegel en bodylotion. Allemaal leuk! Wat een verwennerij! Gelukkig was ze ook blij met mijn pakket.

Thuisgekomen ruimde ik meteen de kast op om het hertje een mooie plek te geven achter het glas. Daarna sloeg ik aan het bakken. Ik bakte maar liefst drie taarten dit weekend. De jongste werd 14 en we kregen uiteraard amper bezoek, maar wel hadden we de paar mensen die kwamen over het hele weekend gespreid. En dan zet je toch niet een half opgegeten taart op tafel bij nieuw bezoek vond ik. Bovendien lusten alle mannen hier bij elk bezoek wel weer opnieuw een stuk taart, dus het ging er hard doorheen. Het was gezellig en de jongste voelde zich echt jarig. natuurlijk aten we ‘s avonds pizza om het feest compleet te maken.

Zondagmiddag tuigden we de boom op. De kinderen hadden geen tijd, die moesten leren voor de toetsweek. Bovendien gruwelen ze van onze kerstspullen. Veel liever zouden ze een boom in één of twee tinten versierd zien. Wij genieten echter elk jaar van alle herinneringen die weer uit de dozen tevoorschijn komen. Toen de kunstboom eindelijk weer in elkaar zat ontdekten we dat de lampjes kapot waren… De man sjeesde even naar de Marskramer en vond daar nog een lang snoer. Het bleek op acht manieren te kunnen branden. Van gekmakend geknipper tot een slowmotion-versie. Maar het kon gelukkig ook gewoon normaal aan, dus dat kozen we.

Eind van de middag zag het huis er helemaal gezellig uit. Sterren voor de ramen, krans op de deur, boom opgetuigd. De kinderen kwamen naar beneden. Zoals verwacht vonden ze het helemaal niks. Hoewel, toen de jongste de acht standen van de lichtjes ontdekte gingen zijn ogen opeens glimmen!

Geplaatst op Geef een reactie

Woensdag

Vorige week zaterdag was een goede vriendin bij me op de koffie. Ze vertelde over de halsbandparkieten in haar tuin. Ik zie ze hier in Stichtse Vecht ook wel eens, heel hoog in de bomen, maar in mijn tuin had ik ze nog nooit gehad.

Woensdagochtend dronk ik een kop koffie op de bank. Er klonk een schreeuw, ik keek naar buiten, en daar zat een knalgroene halsbandparkiet van onze pinda’s te eten! Nou ja! Ik maakte een foto en appte mijn vriendin erover. Bijzonder vond ik het. Ik heb hem ook niet meer teruggezien daarna.

Vrijdag kwam het verdrietige nieuws dat een lieve vriend plotseling is overleden. Een oud-collega met wie ik elk jaar nog een dagje op stap ging. We dronken dan koffie, praatten bij, bezochten een museum, lunchten in het museum en praatten verder, maakten het museum af en we winkelden nog wat. Als we in Haarlem waren dronken we nog even thee bij hem thuis, waar het verzorgd en gezellig was. Met sommige mensen voegt het vanzelf en kun je met gemak een hele dag doorbrengen. Met hem was dat zo. Het is niet te geloven dat ik hem nooit meer zal zien.

Vrijdagmiddag en de hele zaterdag werkte ik in de decemberdrukte, dat gaf afleiding. Zaterdag kocht ik na mijn werk nog gauw twee witte rozen. Eén ervan zette ik op het kastje waar ik altijd kaarsjes brand. De andere zou ik zondag meenemen als ik afscheid van hem ging nemen.

Steeds probeerde ik te bedenken wat ik woensdag deed op de dag dat hij overleed. Ik was in alle vroegte naar de Action geweest, om drukte te vermijden, en had verder wat klusjes gedaan en wat aan Sanne Schildert gewerkt. De jongste nog even geholpen met Duits. Een heel gewone dag leek het, maar ondertussen was hij die dag dus overleden.

Zondag reden we naar het uitvaartcentrum. Ik legde de roos bij hem neer en nam afscheid. Dankbaar dat dat wel mogelijk was in coronatijd. In de namiddag vierden we Sinterklaas, het was heel gezellig. Mooie en grappige gedichten en leuke cadeautjes. Een tafel vol hapjes. Voor het eerst in tijden waren we weer met mijn ouders samen, weliswaar op afstand, met de ventilatieroosters open en de afzuigkap aan. Ik had het gemist en het was fijn.

Vannacht werd ik wakker, en opeens schoot het me te binnen. Woensdag was helemaal geen gewone dag. Woensdag was de dag dat die halsbandparkiet opeens in onze tuin zat. Op de een of andere manier troostte me dat.

Geplaatst op Geef een reactie

Het roze huisje

Het roze huisje in Leiden, daar moest ik maandag natuurlijk even langs. Want het liefst zou ik uiteraard ook in zo’n roze huisje wonen, met stokrozen tegen de gevel en bloembakken vol geraniums onder de ramen. En in de winter zou ik het huisje met lampjes versieren en schaatsen op het grachtje voor mijn deur. Ik zou een abonnement op de hortus nemen (die is om de hoek!) en de namen van alle planten daar uit mijn hoofd leren.

Ik stond stil om een foto te maken. Het was een koude dag en ik rook speculaas. De geur kwam van het bakkertje aan de overkant. Daar zou ik dus ‘s ochtends vers brood kunnen halen! Zou ik een luie stoel om in te lezen bij het raam zetten of juist een bureautje om aan te tekenen? Ik zou wel heel veel spullen weg moeten gooien, het is echt een heel klein huisje. Niet een huisje waar je met een heel gezin kunt wonen, maar daar dacht ik expres maar even niet aan. Het is gewoon te leuk om af en toe even weg te dromen en te fantaseren.

Het is het meest gefotografeerde huisje van Leiden. Er zullen vast meer mensen bij wegdromen dus. Ik las op internet dat dit deel van de stad in de middeleeuwen Billenburch werd genoemd, het was de rosse buurt. Het roze huisje was toen een bordeel. De dames die er werkten werden ‘haasjes’ genoemd en de bordeelhoudster stond bekend als het ‘groene haasje’, de Groenhazengracht is naar haar vernoemd. Inmiddels is het een heel beschaafd stukje van het centrum geworden.

In 2018 heeft het huisje even te koop gestaan en je kunt de foto’s die toen op Funda stonden nog steeds bekijken. Ondertussen heb ik het helemaal ingericht dus, dat begrijp je.

Geplaatst op 2 Reacties

Sushi en Soya

Opeens was ik het zat. Sinds maart dacht ik steeds dat ik me altijd wel vermaak met tekenen, lezen en wandelen en dat het eigenlijk ook wel fijn was dat de weekenden nu eens helemaal leeg waren. Ik vond alle beperkingen vooral erg voor de kinderen, ouderen en mensen in tehuizen, maar niet zozeer voor mezelf.

Maar de afgelopen maand vond ik het opeens helemaal niet leuk meer. Dat er praktisch niemand over de vloer komt en dat ik ook bij niemand over de vloer kom. Dat mijn wereld nu beperkt lijkt tot Stichtse Vecht, waar het overigens heel mooi is en waar ik nog nooit zo goed de seizoenen heb zien wisselen. Ik verlangde zo enorm naar nieuwe dingen! Het voelde zelfs een beetje eenzaam, terwijl ik genoeg mensen spreek, maar het is toch anders dan elkaar zien en samen te borrelen of aan een grote tafel te eten. Waar ik voorheen vaak naar rust zocht, zou ik nu niets liever willen dan het huis alvast mooi versieren voor kerst en een heleboel mensen uitnodigen. Het kan verkeren.

Ik besloot wat leven in de brouwerij te brengen en ging maandag met de trein naar Naturalis. In mijn eentje, zodat ik uit kon stappen als ik het te druk zou vinden en terug zou kunnen als het allemaal niet veilig voelde. Maar eigenlijk ging het heel goed. Het was heel rustig in de trein en ik was bij Naturalis meestal in mijn eentje in elke ruimte. Eindelijk kon ik al die opgezette dieren eens heel goed bekijken! De tentoonstelling Van onschatbare waarde was geweldig bijzonder en ik heb er echt van genoten. Daarna nog een rondje door de stad gewandeld, koffie to go gehaald en mooie grachtenhuisjes gefotografeerd om ooit nog eens te tekenen. Een leuk dagje.

En woensdag ging ik op de fiets naar een vriendin in Zuilen, die pas twee jonge poesjes heeft: Sushi en Soya. Een rode en een lapjeskat die samen de wereld aan het ontdekken zijn. Zo schattig! En zo leuk weer eens gewoon bij iemand thuis te zijn en thee te drinken. (Ik kreeg er zelfs een stuk appeltaart bij, het was echt een feestje!)

Ik denk dat het toch goed is om af en toe nog wel iets gezelligs te doen of iets nieuws te gaan zien. Mij heeft het in ieder geval blij gemaakt. En ik heb weer allerlei tekenplannen door wat ik heb gezien de afgelopen dagen! Dus nu vermaak ik me wel weer even met tekenen, lezen en wandelen. Fijn weekend!

Geplaatst op 4 Reacties

Bos van de Koningin

Zondagmiddag besloot Thad nog even te gaan mountainbiken in de bossen. Eigenlijk wilde ik ook naar het bos, het was prachtig weer. Als ik nou met hem zou meerijden kon hij gaan fietsen en ik wandelen. Alleen: hoe zou ik de weg vinden? Thad had de oplossing: we konden naar het Bos van de Koningin bij Lage Vuursche, dat rondje zou ik zelfs zonder bril nog tot een goed einde brengen. Dat hadden we altijd met de jongens gelopen toen ze klein waren. Elke keer hetzelfde rondje, dat wilden ze het liefst.

En zo geschiedde. Thad laadde zijn fiets van de auto, ik trok mijn trouwe ouwe-mannen-wandelschoenen aan en wees naar de boom bij het parkeerterrein. ‘Weet je nog dat de kinderen daar altijd in klommen?’ Ja natuurlijk wist Thad dat, en ook dat ik dat altijd spannend vond. Ik keek nog een keer. Het leek helemaal niet zo hoog als toen.

We gingen beiden op pad. De zon scheen en het bos rook naar herfst. Al snel zag ik de boomstam liggen die de jongens altijd als evenwichtsbalk gebruikten. En daar was het ronde bankje waar we met Pasen meegebrachte tulband aten, de plek waar de grote mierenhoop lag (vonden ze geweldig!), het walletje waar ze een wedstrijdje omhoogklimmen deden, de sluiproute die ze altijd namen en ons verrasten aan het einde ervan, de heuvel waar Thad altijd met ze op rende. Iets in mijn onderbuik trok zich samen. Ik voelde verdriet. Waarom? Waarom kon ik niet gewoon genieten van die mooie herinneringen?

Ik postte een foto van het walletje in de gezinsapp. WIE MOET ER HIER NU TEGENOP KLIMMEN? vroeg ik.

‘JIJ MISSCHIEN?’ was het antwoord van de oudste. Precies wat ik had gedacht, ik moest erom lachen.

Er waren veel ouders met kleine kinderen in het bos. Zouden zij diezelfde dingen beleven? Ik zag mezelf door hun ogen: een middelbare vrouw op stevige wandelschoenen met een knalroze wandelrugtas. Maar ze hadden geen idee. Geen idee van wat ik zag, wat ik dacht, wat ik miste, wat ik koesterde. Nog geen idee dat ze die dingen op een dag zelf zouden missen en zouden koesteren.

Geplaatst op 4 Reacties

Vakantie

Voor het eerst sinds ik Thad ken (en dus ook sinds we kinderen hebben) ben ik een week vrij in mijn eentje. Dat voelt heel luxe. Eigenlijk was ik van plan om naar allerlei musea te gaan, lekker met de trein en dan na het museumbezoek alle boekhandels en verfwinkels in die buurt afstruinen. En al tekenend en schrijvend ergens cappuccino drinken natuurlijk! Maar inmiddels denk ik dat het verstandiger is om dat niet te doen, coronatechnisch gezien.

In plaats daarvan wil ik elke dag een stuk wandelen of fietsen in de polder. Gewoon omdat het heerlijk is om buiten te zijn en daar de tijd voor te hebben. Ook heb ik een nieuw boek gekocht voor deze week waarop ik me verheug. En verder: tekenen, schrijven, iets uit een kookboek koken, in de tuin werken, een beetje opruimen. Klinkt goed toch?

En dit is het fijnste moment, nu die hele week nog voor me ligt, een zee van tijd. Het zal vast allemaal minder sprookjesachtig verlopen dan dat ik het me nu voorstel, mijn verwachtingen zijn altijd nogal hooggespannen en er gebeurt vaak van alles onverwacht en tussendoor. Of misschien voel ik me helemaal niet relaxed en ga ik me heel erg druk maken om iets van de week, je weet het niet. Maar toch, de voorpret die ik nu heb neemt niemand me meer af.

De afgelopen drie dagen ben ik goed gestart, ik heb al elke dag gefietst of gewandeld! En de herfst is zo mooi! Ook heb ik al van alles geknutseld, brieven en kaarten geschreven en bestellingen verstuurd met leuke kaartjes erbij. Ik denk dat ik elke dag een soort ‘kleine-dingen-verzameling’ in mijn dagboek ga maken. Dit is de eerste. Maar ik zie het wel, net waar ik zin in heb, het is vakantie!

Wat bijdraagt aan mijn vakantiestemming is dat er nu toch echt 1,5 kilo af is na 3 weken mijn best doen. Ik beeld me in dat mijn broek al losser zit en dat is natuurlijk onzin. Maar ik ben er best trots op dat ik het zo goed volhoud!

Van de week heb ik een Fitbit aangeschaft. Eigenlijk vooral vanwege de positieve reacties erover op mijn vorige blog. Er zijn veel mensen die er baat bij hebben, dat was goed om te horen. Dank voor alle tips! En nu kan ik zien hoe hard ik fiets en hoe ver ik wandel en hoeveel calorieën ik daarbij verbrand. Dat vind ik dus echt heel leuk. De kleur van de Fitbit is trouwens ook helemaal mijn smaak, ik denk dat jullie die wel kunnen raden… Fijne dag vandaag!

Geplaatst op 6 Reacties

Nieuwe haren en kilo erbij

Even niet geschreven maar wel lekker bezig geweest. Vorige week gingen mijn kerstkaarten naar de drukker en ik ben super blij met het resultaat! Ze staan al in mijn webshop, een beetje vroeg misschien, maar aan de andere kant: je kunt alvast adressen schrijven, dat scheelt kerststress! Het was leuk dat er meteen een bestelling kwam van mijn vroegere buurmeisje en lieve vriendin uit Oudorp. Ik hoop dat er dit jaar over de hele wereld veel kerstkaarten gestuurd gaan worden met lieve, bemoedigende woorden.

Daarnaast wilde ik graag een positief kaartje maken waarmee je in deze rare tijd iemand kunt verrassen of een hart onder de riem kunt steken. Daar heb ik afgelopen weekend en vanmiddag aan gewerkt. Het is heel anders geworden dan mijn eerdere kaarten, een combinatie van tekst en beeld en ik denk dat ik dat vaker ga doen. De voorkant houd ik nog even geheim tot ik het pakket van de drukker heb, maar de achterkant deel ik vast met jullie, die vind ik namelijk heel leuk geworden!

En dan het gezondheidsproject… Het begon heel goed, na ruim een week was ik een kilo lichter en dat motiveerde me wel. Maar vanochtend zag ik tot mijn teleurstelling dat-ie er doodleuk weer aan zit, en dat terwijl ik al tweeënhalve week zo mijn best doe! Alles voor niks geweest! Maar dat is natuurlijk niet zo, al begrijp ik dit niet zo goed. Ik ga gewoon doorzetten en het over een langere tijd bekijken. Als je minder eet en meer beweegt moet er toch iets gaan gebeuren zou je zeggen. Ik kreeg van iemand die ik hoog heb zitten de tip om een fitbit aan te schaffen. Eerst stond me dat een beetje tegen, het leek me zo’n gedoe. Ik had gedacht dat ik het wel op eigen kracht zou kunnen maar dat is misschien toch makkelijker gezegd dan gedaan. Dus wie weet ga ik aan de fitbit, ik denk er nog even over na.

Nou, dan is het nu tijd voor curry met zilvervliesrijst, helemaal schijf van vijf, en daarna ga ik naar de sportschool voor een BBB-lesje. Mét mooie, nieuwe haren, want ik ben sinds juni eindelijk weer eens naar de kapper geweest! Hoera!

Geplaatst op 6 Reacties

Flink

Ook met minder wijn, minder kaas en groentespread op brood was het een leuk weekend. Werken, visite op zaterdagavond, pilates en bijkletsen daarna en nog even koffiedrinken bij mijn ouders. De weegschaal gaf vanochtend al een kilo minder aan, maar ik weet nog niet of ik dat geloof, dat kan per dag natuurlijk een beetje verschillen. Toch was het bemoedigend.

Vandaag dacht ik na over de afgelopen week. Ik vond het een moeilijke week omdat er verdrietige dingen gebeurden. Ze brachten me uit mijn evenwicht. In plaats van rust te nemen en vroeg naar bed te gaan met een boek, belde ik ‘s avonds met familie en vriendinnen en ging ik juist later slapen dan normaal. Ik voelde me onrustig. Daarnaast maakte ik me heel erg druk om dingen die het niet waard zijn om je druk over te maken en voelde ik me super onzeker over mezelf.

Ik zie mensen altijd als lijnen in grafieken. Thad is een hele mooie stevige, vrijwel horizontale lijn met hooguit wat kleine golfjes. Hij is gelijkmatig qua humeur, maakt zich niet zo druk, heeft iets onverstoorbaars en laat zich niet zo snel op de kast jagen. Hij analyseert de dingen niet zo, haalt af en toe gewoon zijn schouders op en gaat verder.

Mijn lijn slingert grillig omhoog en omlaag om die van Thad heen. Ik kan ontzettend blij zijn om de kleinste dingen, me euforisch voelen als ik een goed idee heb, intens gelukkig zijn als ik schilder of schrijf, het gevoel hebben dat de wereld aan mijn voeten ligt en schoonheid zien in bijna alles. Dat zijn de pieken.

Maar: ik kan me ook druk maken om de kleinste dingen, me opmerkingen van anderen heel erg aantrekken of er nog eindeloos over nadenken, me piepklein en onzeker voelen, volkomen teleurgesteld zijn als iemand in mijn ogen niet oprecht is en verdriet voelen tot in mijn tenen. Dat zijn de dalen.

Toen ik jonger was, wilde ik graag zo’n stabiele rechte lijn worden. Flink zijn. Al dat geslinger brengt onrust en het is ook best vermoeiend soms. Ik dacht dat als ik maar goed mijn best zou doen mijn lijn vanzelf steeds minder grillig zou worden. Pas veel later begreep ik dat die slingerende lijn gewoon is wie ik ben. Dat ik een diepe belever ben, en dat dat niet zwak of minder is. Inmiddels zou ik het ook niet anders meer willen, ben ik er zelfs blij mee. De pieken en dalen zorgen samen net zo goed voor balans als de horizontale lijn en ik houd van het intense leven, ook al is het niet altijd makkelijk. Jezelf zijn is eigenlijk veel flinker dan flink zijn.

Maar het is fijn dat ik Thad aan mijn zij heb, hij zorgt voor de rust in huis. Ik moet er niet aan denken dat zijn grafiek net als de mijne zou zijn! Wat een zootje zou dat worden hier.