Geplaatst op 2 Reacties

Penvriendinnen (2)

Dit blog wilde ik al heel lang schrijven en toch heb ik het steeds uitgesteld. Ik vond het moeilijk, was bang om niet de juiste woorden te vinden, ik wilde dat het precies goed zou zijn. Gisteravond besloot ik dat het tijd was. En dat het niet perfect hoeft te zijn. Je kunt nu eenmaal niet alles vatten in één verhaaltje. Ik heb thee gezet, een kaarsje aan gedaan en de doos met al haar brieven erbij gepakt. Ik begon weer met lezen vanaf het begin.

In november 2014 werd bij Thads nicht kanker geconstateerd. Een enorme schok uiteraard. We stuurden haar een kaart om te laten weten dat we aan haar dachten. Zelf begon ze een blog om iedereen op de hoogte te houden. Ik kende haar niet heel erg goed, maar zij was wel iemand met wie ik het altijd gezellig had op familiefeesten. Ik besloot haar geregeld een kaart te sturen. Eigenlijk kun je zeggen dat ik terugschreef op haar blog.

In december 2014 schrijft ze in haar blog dat ze vastbesloten is van elke dag haar lievelingsdag te maken. Ze weet inmiddels dat haar ziekte niet meer te genezen is. Ze is strijdlustig en wil ervoor zorgen dat er nog heel veel lievelingsdagen zullen zijn.

Tot mijn verrassing beginnen er kaarten terug te komen. Ik voel me bezwaard, dat hoeft toch niet! Maar ze verzekert me dat ze het juist fijn vindt om te schrijven. Het is grappig om te zien dat er al gauw een extra vel papier in elke kaart zit, de ruimte wordt te krap. We gaan over op brieven.

Ze verslaat alle statistieken. Ze is erbij als haar kinderen slagen voor hun middelbare school en gaan studeren, leert de grote liefde van haar dochter kennen, zet zich in voor verschillende goede doelen en geniet van alle momenten samen met haar gezin en familie. Zowel lichamelijk als mentaal zijn het zware jaren met veel behandelingen en operaties. Ze verliest haar moeder en daarna haar beste vriendin, die ook ziek was. En toch blijft ze altijd de lichtpuntjes zien.

We schrijven over alles. Over mooie en verdrietige dingen. In 2016 schrijf ik haar dat ik twijfel ik of ik door moet gaan met mijn leuke baan als redacteur. Ik voel me opgesloten in een soort ratrace. Ze schrijft me de volgende dag al terug, ze móést gewoon meteen schrijven. Het is een wijze en warme brief, mijn favoriete brief, waarin ze me niet zegt welke keuze ik zou moeten maken, maar wel dat ik mijn hart moet volgen en heel bewust moet kiezen. Niet mee moet blijven rennen in een steeds sneller draaiende maatschappij, maar goed voor mezelf moet zorgen. Ze voelt als een mentor, ze is zo wijs en zonder oordeel. Niet lang daarna word ik ziek en neem ik ontslag.

We genieten beiden van onze brievenschrijverij, leren via het schrijven elkaar, elkaars gezinnen en gedachten kennen. Er groeit een bijzondere, dierbare vriendschap. En door alles wat ze al overwonnen heeft begin ik te geloven, wíl ik geloven, dat ze onoverwinnelijk is. Want ik wil haar niet missen.

Geplaatst op 4 Reacties

Mannen…

Eindelijk hebben we vakantie! De kinderen (13 en 15) zitten al sinds half maart thuis, het werd tijd dat wij ook even niets hoefden. Gezellig samen dagjes weg had ik bedacht, maar dat blijken de jongens helemaal niet te willen. Geen haar op hun hoofd. Ze zouden zich doodschamen en doodvervelen.

En dus hebben Thad en ik nu al twee middagen samen gefietst. Als een echtpaar met pensioen, alleen dan zonder elektrische fietsen. We zijn hier heel verschillend in. Ik doe het liefst een route, dan weet ik tenminste waar ik aan toe ben, hoe ik moet rijden en hoeveel kilometers we maken. Thad houdt meer van avontuur en heeft bovendien een feilloos richtinggevoel waardoor hij geen kaart nodig heeft.

Toen ik zei dat ik graag naar de IJsbeer in Vinkeveen wilde fietsen (1 bolletje ijs moest kunnen op zo’n warme dag) verzekerde Thad me dat hij de weg wel wist. Onderweg besloot hij echter zonder overleg dat hij er een leuke toeristische route van kon maken. En zo belandden we na een flink stuk fietsen bij een sluisje waarvan het bruggetje ons niet naar Vinkeveen ging leiden. Er zat niks anders op: we moesten een eind terug. Meestal maakt me dat een beetje knorrig maar vandaag eigenlijk niet, ik was in vakantiestemming. Het gemopper kwam daarna pas.

‘Het is denk ik het handigste om het Bellopad te nemen’, zei hij even later. Anders moeten we wel erg ver om. Het was snikheet en ik wist het even niet meer. Het Bellopad is ons favoriete wandelpad, een oud spoorlijntje vol met kiezels. Het leek me niks op de fiets. Ik stemde nukkig in en stuiterde mopperend over het pad. Alles in mijn mandje rammelde oorverdovend en ik was bang om te vallen. Thad had er geen enkel probleem mee, hij deed gewoon alsof hij op zijn mountainbike zat en was in zijn sas.

Halverwege het eindeloze wandelpad trapte ik na wat flinke hobbels opeens in het niets. Ketting eraf. Nu was de maat vol. Ik was boos: waarom konden we nou nooit een normaal tochtje fietsen? Thad zette zonder ook maar te zuchten mijn opoefiets op zijn kop, maakte vakkundig de kettingkast los en legde de ketting er weer op. Ik denk eigenlijk dat hij er stiekem van genoot, hij houdt niet van saaie tochtjes.

En EINDELIJK, heel veel gehobbel en gestuiter later, waren we bij de IJsbeer. Ik bestelde uit frustratie twee bollen, één after eight en één cappuccino. Thad nam pistache en framboos. Tevreden zaten we op een bankje aan het water ons ijs te eten.

‘Zullen we terug de snelle route maar nemen?’ vroeg hij.

Dat leek me een goed idee.

Geplaatst op 4 Reacties

Hoe ik zou willen zijn

Vanochtend bij Pilates voelde ik weer ruimte in mijn hoofd komen. Ik vroeg me af waarom ik al een paar weken niet geweest was, het doet me zo goed! Op de Pilatesmat neem ik me vaak voor het helemaal anders te gaan doen. Ik wil dan graag zo iemand zijn die drie keer per week sport: slank, fit, gespierd en vooral ook heel erg zen. Salades eten als lunch, genieten van kopjes thee en elke avond op tijd naar bed. Mijn nagels mooi lakken, iets leuks met mijn haar doen in plaats van het eeuwige knotje, misschien zelfs eens een maskertje proberen? Een keer naar de schoonheidsspecialiste? Van die dingen die verzorgde vrouwen doen. Alleen het denken hierover geeft al een goed gevoel. Aan het einde van de les waan ik me alvast twee kilo lichter en drie jaar jonger en ben ik vol goede moed. Ik kan dat wel.

Hoe ik ben

Terug in het echte leven is het gauw vergeten. Ik maak bij voorkeur fietstochtjes naar plekken waar goede cappuccino is of waar lekker ijs te halen valt, met de smoes dat het zo leuk is om een doel te hebben. Als het bij thuiskomst half vijf geweest is dan mag er een fles wijn open (alleen in het weekend, dat wel) Bij mooi weer steken we de barbecue aan en eet ik ongemerkt ook weer meer dan zou moeten. En ondertussen verheug ik me op vrijdag als de mannen van de notenkraam weer terug van vakantie zijn en we eindelijk weer goede noten in huis zullen hebben. Elke avond ga ik later naar bed dan ik wil, vooral omdat de kinderen vakantie hebben en eindeloos opblijven. De structuur is er al maanden uit hier en zo is er trouwens altijd wel wat. Om hopeloos van te worden toch?

Ik lak soms wél mijn teennagels, even gauw tussendoor zonder te wachten tot het goed droog is. Er zit altijd lak naast maar dat slijt er wel af in een paar dagen. Het is een begin.

Geplaatst op Geef een reactie

Een perfect weekend

Vorig weekend waren we met mijn hele familie op Texel, wat heel gezellig was! Ik hou van Texel en ik vind het altijd fijn om weer even in Noord-Holland te zijn, waar ik vandaan kom. Lekker ver kijken over de weilanden, de geur van duinroos en het geluid van de zee, schelpen zoeken, vliegeren…

Afgelopen week werkten we gewoon en omdat Thad nog steeds thuiswerkt op de overloop kunnen we daar niet wassen. Er lag zaterdag dus een stapel (vakantie)wasgoed te wachten. Het was dan ook heerlijk dat we dit weekend helemaal niets hadden gepland. Zaterdag draaide ik achter elkaar vier wassen en ruimde ondertussen mijn werkkamer een beetje op, wat hard nodig was. Ik sorteerde mijn verf, pennen en potloden en werd blij van al deze fijne materialen en vooral ook van mijn steeds netter wordende kamer. Ik bedacht dat ik toch maar beter niet in een tiny house kan gaan wonen, wat me altijd zo leuk lijkt. Qua kleding zou het misschien wel lukken maar ik heb daar echt te veel tekenspullen voor.

Het regende lekker door de hele dag, goed weer om het huis nog even helemaal te stofzuigen en wat te boenen. Daarna maakte ik lasagne en ‘s avonds deed ik niets meer, ik voelde me volkomen ontspannen want alles was weer enigszins op orde.

Zondag hadden we zin om te gaan wandelen en we reden naar Broek in Waterland waar een leuke route van 10 km was. We struinden tussen de koeien door de weilanden en zagen zoveel prachtige oude huisjes, veel in lichtblauw geschilderd, bijna allemaal met kleine verzamelingen in de vensterbanken en volle boekenkasten in de woonkamer. Echt van die thuishuizen. Afgezien van de vogelpoep op de brugleuning waarin ik greep, de koeienvlaai waarin ik weggleed en de tekenbeet in Thad zijn been was het een hele fijne wandeling.

De horecagelegenheden onderweg waren allemaal dicht op zondag, maar we hadden krentenbollen en water meegenomen dus dat was prima. Aan het eind van de wandeling bleek er een terras bij de kerk open. In de kerk was een cafeetje waar de mooiste zelfgebakken taarten stonden en waar je goeie koffie kon krijgen. We kozen iets lekkers, gingen ermee in het zonnetje zitten en ik tekende nog wat. Ik besloot dat het een perfect weekend was geweest.

Geplaatst op Geef een reactie

Yoga-mensen

Op schoolpleinen, voetbalvelden, feestjes en in sportklasjes kan ik me soms wat ongelukkig, anders of onzeker voelen. Het schoolplein vond ik altijd het ingewikkeldst. Dan stonden er als ik aankwam al allerlei groepjes ouders en wist ik niet of ik daar nu bij moest gaan staan of niet. En zo ja: bij welk groepje dan? Ik hoorde niet echt bij een clubje en had daar ook niet zo’n behoefte aan, maar toch maakte het me onzeker, voelde ik me een buitenbeen.

Eigenlijk spreek ik het liefst één op één af. Bijpraten met een dierbare vriendin tijdens een flinke wandeling of in de avond bij een glas wijn, dat vind ik leuk. Overdag werk ik en maak ik dus liever geen koffiedrinkafspraken. Als pauze ga ik graag een stuk in mijn eentje fietsen of lopen, dan maak ik mijn hoofd leeg en krijg ik ook weer allerlei nieuwe ideeën. Ik vraag me wel eens af of het normaal is en of meer mensen dit hebben. Maar waarom wil ik dat eigenlijk weten? Dit is nu eenmaal waar ik bij gedij.

Er is één uitzondering wat groepen betreft. Bij yogamensen heb ik nooit ergens last van. In een yogagroep ga ik geruisloos op, en denk ik over al deze dingen helemaal niet na. Daar kan ik gewoon mezelf zijn. Heerlijk is dat. Het is ook niet voor niets dat ik in oktober (hopelijk gaat het door) weer met een lieve vriendin op yogaweekend ga in Bergen. Yoga, gezond eten, wandelen door de duinen en ook tijd om tot jezelf te komen en wat te lezen of te tekenen, beter kan het niet.

Een paar dagen terug kreeg ik een berichtje van Natasja van Yoga Breukelen dat ze mijn ansichtkaarten graag wil verkopen in haar studio! En dat terwijl ik daar zo’n anderhalf jaar geleden gestopt ben omdat ik van de fysio moest gaan fitnessen. Maar voor Natasja maakt dat geen verschil volgens mij, zij is niet alleen oprichter van haar yogaschool en yogajuf, maar ze denkt en doet ook ‘yoga’ als je begrijpt wat ik bedoel. Heel mooi is dat en waarschijnlijk heeft ze mede daardoor ook zo’n prachtig en succesvol bedrijf opgebouwd. ‘Kom gewoon een les bij me meedoen en dan laat je daarna je kaarten achter,’ mailde ze me.

Ik moest terugdenken aan mijn allereerste illustratieopdracht. Sanne Schildert bestond nog niet eens, ik was nog redacteur bij de uitgeverij. Voor Natasja haar eindscriptie maakte ik illustraties in ruil voor yogalessen. We werden er beiden blij van, het was leuk om onze diensten te ruilen en elkaar daarmee iets te geven. Die eerste opdracht gaf me vertrouwen om door te gaan met tekenen.

Kortom: het voelt zo goed dat mijn kaarten in de yogaschool zullen liggen, daar waar ik me zo thuisvoel. Maandag ga ik naar Natasja’s hathales en laat ik ze achter. Ik verheug me. Ik heb het gemist.

Geplaatst op 6 Reacties

Thads vader

Gisteren gingen we naar de vrouw van Thads vader. Dat doen we wel vaker uiteraard, maar gisteren was extra speciaal. Thads vader is vorig jaar oktober overleden en ze wilde ons graag zijn werkkamer eens laten zien.

Het was ongelooflijk, een soort museum eigenlijk. Hij bewaarde álles. Niet zoals je dat soms bij mensen op televisie ziet, die dan in de rotzooi wonen. Integendeel. Alles maar dan ook alles is perfect geordend. De lange planken tegen de muren staan helemaal vol oude jampotjes met schroefjes, moertjes, magneetjes, sleutelhangers, spijkertjes, etc. Aan een lijntje hangen keycords, metalen kettinkjes, postelastieken, snoeren en nog wat bijzondere dingen zoals een verzameling handvatten van oude houten afwasborstels. Je wist immers nooit waar je zo’n ding nog eens voor kon gebruiken. Haken van kapotte kledinghangers bewaarde hij ook op die manier en er staan blikken vol luciferdoosjes en hotelzeepjes.

Hij was graag op zijn werkkamer, eindeloos sorteerde hij. Als we met hem op pad waren zag hij altijd wel wat op straat liggen. Hij speurde terwijl hij liep. Alles van hout ging sowieso mee naar huis, mooi voor op de barbecue, want hij hield van een vuurtje stoken. Maar ook alle schroefjes, moertjes en spijkertjes die hij op straat vond gingen mee. Hij had speciaal daarvoor een uitschuifbare stok bij zich, een soort antenne met een magneetje eraan, zodat hij niet steeds hoefde te bukken. Onze jongens vonden dat geweldig toen ze klein waren en kregen van hem ook een keer zo’n stok. Maar het schatten zoeken was wel leuker met opa erbij natuurlijk.

Gisteren realiseerde ik me dat we eigenlijk in zijn levenswerk stonden. Het was goed om dat gezien te hebben. Hij sorteerde, knutselde er vervolgens mee en hielp ook graag anderen. Wie wat nodig had kon bij hem aankloppen, dankzij zijn perfecte systeem had hij altijd in een ommezientje gevonden wat iemand nodig had. Hij genoot daarvan.

Nog één klein bakje staat er met allemaal kleine spulletjes door elkaar. Dat moest hij nog uitzoeken, maar dat is er niet meer van gekomen.

We missen hem, maar wat zijn er veel goede herinneringen. Als vanouds gingen we daarna naar Tumtum om een snoepzak te halen en naar de Paternoster, hun stamcafé. ‘s Avonds mochten de jongens een goede fik stoken in de barbecue, met het afvalhout en de dennenappels uit opa’s verzameling. Daarna ging het vlees erop. Voor het eerst zonder hem, het was mooi en verdrietig tegelijk. Ik hoop dat hij ons heeft gezien gisteren. Dat zou hem zeker blij gemaakt hebben.

Geplaatst op Geef een reactie

Geen Lissabon…

Vanochtend schreef ik eindelijk weer eens een brief. Ik had mooi postpapier voor mijn verjaardag gekregen, en kon niet wachten het te gebruiken. Omdat ik al zoveel in mijn blogs had geschreven dacht ik dat ik weinig te vertellen had, maar niets bleek minder waar. Achter elkaar pende ik 11 kantjes vol en door het schrijven kwam ik zelf weer tot nieuwe inzichten. Mooi is dat toch hoe dat werkt. Ik kan me erop verheugen hoe de ontvanger hem morgen zal vinden in haar brievenbus.

Het is een beetje druilerige dag maar ik voel me blij. Net heb ik met onze oudste zoon zijn nieuwe bril opgehaald bij de opticien. Hij is in korte tijd zo gegroeid dat de oude te klein was geworden! Als ik naast hem loop kan ik bijna niet geloven dat hij echt mijn kind is, hij is opeens langer dan ik! Brede schouders, zware stem, 15 jaar is hij al. We dronken nog even samen koffie op de Brink, en gingen daarna langs de noten- en de bloemenkraam. Het is lang geleden dat we samen over de markt liepen en ik geniet ervan.

Afgelopen week hebben we besloten dat we niet naar Portugal gaan, we schuiven het een jaartje door. Bij Lissabon is het nog steeds oranje, het voelt niet goed, zelfs als we straks wel zouden mogen. In plaats ervan boekten we een huisje bij Holten. Thad kan daar lekker mountainbiken, de kinderen kunnen er zwemmen en sporten en ik verheug me erop om te wandelen, lezen en tekenen. En misschien een dagje naar Deventer? We zijn er allemaal blij mee, het aftellen kan beginnen! Het geeft rust dat de knoop is doorgehakt.

Sowieso heb ik meer rust weer. Ik ben er inmiddels aan gewend dat we met z’n allen thuis zijn en vind het eigenlijk ook wel gezellig. Als ik op mezelf wil zijn ga ik gewoon op mijn werkkamer zitten, of een rondje fietsen op mijn opoefiets. Ook probeer ik tijd in te plannen dat ik even niet werk, zoals vandaag. Af en toe is dat goed voor een mens en aangezien ik morgen in de winkel sta leek het me verstandig vandaag alvast een klein beetje weekend te vieren. Ik wens jullie ook een fijn weekend met hopelijk een zonnetje erbij. En ik hoop dat jullie ook leuke vakantieplannen hebben om naar uit te kijken.

Geplaatst op 2 Reacties

Zelfscan

Gisteravond had ik mijn moeder aan de telefoon. Ze is vorig jaar 70 geworden en vertelde me trots dat ze zelf haar boodschappen had gescand en afgerekend bij onze vernieuwde Albert Heijn. Ze vond het best spannend, maar mijn vader had haar geïnstrueerd en het was gelukt. Wel vond ze het onbegrijpelijk hoe die kassa nu wist wat zij had gescand terwijl ze de scanner al had ingeleverd voordat ze naar de kassa ging. Maar het bedrag klopte, het leek wel magie.

Ik moest bekennen dat ik dat zelf nog niet aangedurfd had. Nu kom ik er ook zelden, maar de vier keer dat ik er was had ik gewoon bij de kassa afgerekend. Omdat het gisteren misging met de online boodschappen moest ik nu toch naar de winkel en ik besloot ook de stoute schoenen aan te trekken. Bij de ingang stonden de scanners. Gauw pakte ik er een, maar die zat muurvast. De volgende ook trouwens. Ik geneerde me nu al. Gelukkig viel mijn oog op het bordje erboven: eerst mijn bonuskaart scannen!

Trots stak ik de zelfscanner in de houder van mijn karretje en ik ging met mijn lijstje de winkel door. Toen ik bijna alle boodschappen verzameld had realiseerde ik me dat ik nog niets had gescand. Ik schoof alles naar links in het karretje, scande de producten om de beurt en legde die dan rechts. Een goed systeem. Tot je bij de courgettes, komkommer en de kaiserbroodjes bent. Terug de winkel door dus maar weer, op zoek naar barcodes.

‘Ik kan er niets van,’ riep ik naar een Albert Heijnmevrouw. ‘Ik ook niet!’ riep ze terug. Ik denk niet dat ze wist waarover het ging, maar het was toch heel aardig. Vervolgens denderde ik door naar de kassa, het volgende struikelblok.

Alle boodschappen lagen in een complete chaos in mijn karretje toen ik de winkel verliet. Buiten stopte ik ze in de tassen die ik meegenomen had. Zou je dat eigenlijk ook al in de winkel mogen doen? Meteen als je iets hebt gescand? Misschien moest ik dat maar eens aan mijn moeder vragen.

Geplaatst op 1 Reactie

Mondkapjesverzameling

Vandaag ga ik misschien voor het eerst weer met de trein. Een klein stukje weliswaar, ik heb een afspraak in Utrecht met een oud-collega. Als het weer een beetje goed is kan ik ook op de fiets, daar laat ik het van afhangen.

Gisteravond haalde ik mijn mondkapjes tevoorschijn. Ik heb er vijf, ze zijn nog nooit gebruikt. Twee kocht ik er via Etsy bij Geeskenvormgeving, een met kersjes en een met oud-Hollandse blauwe bloemen. Prachtig gemaakt, afgewerkt tot in de puntjes. Een ander kreeg ik van vriendin Marieke hier uit de straat, die ze zelf maakt, met kleine blauw met zwarte bloemetjes en een metalen buigstripje bij de neus. Super knap gedaan en handig tegen het beslaan van je bril!

De aankoop van de laatst twee was een belevenis op zich. Ik kocht ze bij Jantien Spijker, arts-docent op de middelbareschool van onze jongens. (Ooit had ik naailes bij haar, ik heb toen een heleboel vlaggetjesslingers in leuke stofjes genaaid maar verder ben ik helaas nooit gekomen.) Jantien heeft een mooi concept bedacht: ze gebruikt alleen gerecyclede stoffen. Als je je eigen oude kledingstuk inlevert, tovert zij dat om in mondkapjes en krijg je korting op je bestelling. Je kunt ook niets inleveren, dan betaal je een euro meer en krijg je een kapje van het gerecyclede kledingstuk van een ander. ‘Kijk maar gewoon even in je kast,’ zei ze toen ik haar tegenkwam in het dorp.

Ik keek in mijn kledingkast en besloot dat ik niets weg wilde doen. Ik bestelde twee mondkapjes met een leuk patroontje bij Jantien, zonder stof in te leveren dus. Dat bleek een goede keus want de begeleidende tekst bij de kapjes, die ook nog thuisbezorgd werden trouwens, was onvergetelijk. Komt-ie:

‘Hoi Sanne, ik zal je nog even vertellen over de stofjes. Lichtblauw met stipjes komt uit Japan. De andere kant van dat kapje was een jurk van Suzanne. Het witte met confetti is biokatoen dat over was van een bloesje en de binnenkant daarvan was een kussensloop van Annemarie.’

Jullie begrijpen denk ik wel welke kapjes ik vandaag kies voor in de trein!

Geplaatst op Geef een reactie

Versoepeling

Je zou zeggen dat het allemaal wat eenvoudiger wordt nu de coronaregels versoepelen, maar eigenlijk vind ik het nu pas echt ingewikkeld. Mijn verjaardag vierde ik ieniemienie-klein, wat overigens heel gezellig was, en een huis vol leek me niet verantwoord. Ik probeer goed afstand te houden op mijn werk, met vriendinnen spreek ik zoveel mogelijk buiten af en sporten doe ik ook buiten. Tot zover geen probleem.

Maar hoe meer de regels versoepelen, hoe meer ik ga twijfelen. Onze oudste zei weken geleden al wijs: ‘Dat je meer dingen mag betekent nog niet automatisch dat je dat ook allemaal wilt.’ En zo is het precies.

We hoorden even geleden dat onze Portugal-vakantie doorgaat. ‘Goed nieuws!’ stond er in de mail. Het zou natuurlijk heerlijk zijn, ik zie me al eindeloos over de zee turen en met het gezin vis eten aan het strand. Maar tegelijkertijd weet ik eigenlijk niet of ik nog wel wil. In Lissabon was een paar dagen geleden weer een uitbraak en daar zitten we vlakbij. Als een van ons daar ziek wordt, hoe moet dat dan? Dan blijf ik misschien toch liever wat meer in de buurt. En gisteren hoorde ik dat we vanaf 1 juli weer mogen sporten in de sportschool, zonder afstand, zonder te reserveren. Ik raakte daar van in de war. Ik weet helemaal niet of ik dat wel wil. Al die zwetende lijven in één ruimte, dat kan dan opeens weer?

Ik ben van nature niet zo’n twijfelaar, meestal weet ik heel goed wat ik wel en niet wil, maar opeens twijfel ik over alles. Doodmoe word ik ervan. We mogen het normale leven steeds meer oppakken, en het is alsof we daar blij over moeten zijn en dankbaar. En ik begrijp dat dat voor heel veel mensen ook zo voelt, zeker als je je brood verdient met iets wat eindelijk weer mag. Maar ik voel dat soms helemaal niet zo, want in feite is er nog niet veel veranderd aan de situatie. Hoe ik het ervaar kan ook nog per dag verschillen trouwens, ik ben dan ook niet consequent in mijn keuzes.

Maar of we nou op vakantie gaan of niet, genieten ga ik toch wel, want dichtbij is net zoveel moois als ver weg. Als ik maar buiten kan zijn, kan tekenen en kan lezen, en af en toe een cappuccino kan drinken op een terrasje dan is het leven overal perfect. De jongens hebben er ook niet zoveel moeite mee, iedereen vermaakt zich eigenlijk wel. Sporten deed ik gisteren met een online les in mijn werkkamer en aan de spierpijn te voelen was dat ook een goede oefening. En bovendien: morgen denk ik er vast weer heel anders over.