Om de maand schrijf ik een column voor de Dominicuskrant. Hierbij deel ik die van het maartnummer, omdat ik denk dat die hier ook goed past én omdat ik het leuk vind om weer eens iets op mijn website te zetten. Ik schrijf wel veel, maar het is een beetje rustig op mijn blog en ook met Sanne Schildert. Vandaag kreeg ik een kaartenbestelling en die zorgde ervoor dat ik weer zin kreeg om met mijn website aan de gang te gaan. Een fijn duwtje in de rug. Wie weet ga ik binnenkort ook weer eens kaarten maken, stel je voor!
Eind 2025 zijn in Denemarken alle brievenbussen weggehaald en is de laatste brief aan huis bezorgd. Ook in Nederland gaat het niet goed met de brievenpost. Hoe lang zullen onze brievenbussen er nog staan? Wat verliezen we als ze verdwijnen?
Brieven sturen is ouderwets geworden in deze digitale en gehaaste tijd. Als ik aan mensen vertel dat ik meerdere penvriendinnen heb reageren ze meestal verbaasd, maar meteen daarna vaak ook geïnspireerd. Het lijkt veel mensen erg leuk merk ik. Ze willen er dan alles over weten en dromen er soms zelfs een beetje bij weg.
Ik vind het heerlijk om in alle rust mijn gedachten op papier te zetten. Het liefst schrijf ik met een vulpen en doe ik mijn best op mijn handschrift. Omdat je van corrigeren lelijke doorhalingen krijgt schrijf ik gewoon verder, ook als mijn tekst iets minder mooi is. Daardoor heeft een handgeschreven brief iets heel puurs, je kunt er niet aan schaven. Tussendoor neem ik tijd om het geschrevene te overdenken waardoor ik als vanzelf de diepte in ga.
Schrijven met pen en papier bij een kaarsje is iets heel anders dan typen achter een beeldscherm. Je kunt even snel een mailtje of een appje sturen, maar een brief vraagt tijd en aandacht en zorgt voor vertraging. Het is een ontspannen bezigheid die me vaak ook nog mooie inzichten oplevert.
Een brief ontvangen vind ik echt een cadeau. Ik zet dan thee en maak de brief voorzichtig open met een mesje (ooit hoop ik een mooie briefopener te vinden). Vaak lees ik hem meerdere keren. Daardoor luister ik ook veel beter naar de ander. Je kunt iemand immers niet onderbreken en je kunt iemands woorden herlezen en er rustig over nadenken voordat je uiteindelijk terugschrijft.
Met penvriendinnen ervaar ik vaak een diepe vriendschap, zelfs als ik ze alleen via brieven ken. Zo schrijf ik nu tweeënhalf jaar met Petra, die ik nog nooit had gezien. Afgelopen woensdag spraken we zomaar spontaan af. Ik vond het spannend: hoe zou het zijn om elkaar te ontmoeten en zou het iets veranderen aan onze penvriendschap? Ik had me natuurlijk geen zorgen hoeven maken, het was meteen vertrouwd. We dronken koffie in Zwolle, met huisgemaakte taart erbij, en raakten niet uitgepraat. Gelukkig woont ze niet om de hoek, dus we blijven zeker schrijven!
Hoewel veel mensen enthousiast reageren als ik vertel over mijn penvriendinnen, zijn er maar weinig die zelf de stap zetten en tijd maken om ook te gaan schrijven. Ik droom ervan dat ik daarin ooit iets zou kunnen betekenen. Misschien verzin ik wel een mooi project hieromheen en kan ik helpen om de brievenbussen in Nederland te behouden. Ik geloof dat brieven schrijven, net als een bezoek aan de Dominicus op zondag, rust, bezieling en verbinding brengt in je leven. En dat gun ik iedereen.
